Yusuf Yılmaz yazdı:”Deli Kız”

                                                      DELİ KIZ

         Hala çok güzeldi Zeynep. Yıllar geçse de insafsızca. Ama artık o gülen gamzeli yüzünde hüzün vardı. Pencere kenarında oturur eski fotoğraflara bakıp maziye dalardı. Eksik bir şeyler vardı hayatında. İş güç peşinde koşarken, sandıkta unutulmuş naftalin kokan elbiseler gibi. Sevmişti Ekrem’i o da sevdiğini söylüyordu her defasında. İlk birkaç yıl çabuk geçti. Yemekler dışarıda yenildi. Eve geldiklerinde yorgundu her ikisi de. Hayat böyle devam ederken çocuk yapmayı bile hiç düşünmediler. Evleri mezarlık gibi sessizdi artık.

          Zeynep biraz hava almak için teyzesine gitti.  O mis gibi yemekler yapan kadın şimdi torunlarıyla vakit öldürüyordu. Yeğenini görünce çok mutlu oldu. İçeri geç kahve içelim dedi. Zeynep gene nar bahçesine bakan pencerenin kenarına geçti. Teyzesi az sonra kahveler ile içeri girdi.

  •  Bugün keyfin yok gibi.
  • Zeynep teyze ne yalan söyleyeyim uzun zamandır keyfim yok.
  •  Teyze neden.
  • Zeynep öyle işte.

     O sırada içeri elinde eski bir kitap ile küçük çocuk girdi.

        – Teyze nerden buldun oğlum onu ver bakayım bana. O kitap hediye.

        – Zeynep ne kitabı teyze.

        – Teyze şu senin ki işte.

        – Zeynep anlamadım. Teyze kitabı uzattı. Zeynep kahvesini içerken tekrar okudu kendi adına yazılmış şiirleri.

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*