Yunus Emre Gürünlü “Son Çığlık” isim bu şiirinde içinizde yaşattığı ulaşılmaza varmak için yazdı.

Son Çığlık

Geri dönüşü yoktu artık

Geçtiğim bu son dönemecin

Akıbetim sen isen yolların sonu yine sendin 

Kaçmak olur mu bu varıştan

Sana gelirken usanmam uğraştan 

Ahvalim bilir tanrı içten yakarışımdan

Kitlense kapılar, vurulsam zincire 

Hapsolmaz bendeki ben 

Bilirim sonunda sana kavuşacağımdan

*** 
Karmaşaydın sen içimde bir karmaşa

Ne idi bu uçsuz yalnızlığım

Kendi içimde bilmediğim bir muamma

Sonsuzluğu doğuracak kızıl gökler nerede

Hani yanımı yöremi kuşatacak o ruhun

Unutulmuş lisanların cümleleri idin sen.

*** 

Neredeydi rüzgar estikce dalgalanan lüle saçların

 Narin ellerini belime dolayıp bedenimi sardığın

Ay ışığında bir ruhtuk sade ikimiz

Hani o şehvetli eller, şuurumu yitirten gözlerin. 

*** 

Yitmiş yalnızlıkların esiriyim şimdi

İçinde gurbet sancısı bir yolcu

Kalabalıklar her bir yandan sarıp dolasada beni

Hayalin arkamdan önümden kesti yolumu

Yunus E. GÜRÜNLÜ 11.08.2020 S. 23:55

1 yorum

  1. Ellerinize sağlık güzel bir şiir olmuş,ancak şu eleştiriyi de yapmak istiyorum.Bizler inançlı bir toplum olarak “Tanrı”kelimesi yerine Allah,yaradan gibi kelimeleri kullanmamız neden bu kadar zor?

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*