Yunus Emre Gürünlü şiiri: “Ruh Yangını”

RUH YANGINI

Acı bir çığlık koparıyor

Yerler ve gökyüzü

Bilmem bu çalan hangi senfoni 

Sazım da kimsesizlerin 

Yürek yakan tınısı 

Bilmem bu hangi ayrılığın acısı.

***

Şimdi ufuğu çepeçevre sarmış bulutlar

Dumanlı dağlarına sırtını dayamış güneş

Dilimde sonsuzluk bestesinden 

Unutulmuş bir nağme 

Ellerimde dirilteceğim tabiat nerde 

Şu kukumav kuşlarına bak

Menekşeler boynun bükmüş saksılarda

Toprak anayı diriltecek o ilahî tılsım nerde

        ***

Tik-taklar takılıp kaldı buzlu duvarlarda

Dönse kaînat eskisi gibi başımızdan 

Aksa zaman bir çırpıda avuçlarımızdan

Yüzün dönse güneş ısıtsa içimizi 

Aydınlansa ruhumuz o ilahî nurun sırrıyla…

        ***

Mazide mi kaldı dersin, o güldüğümüz günler

Sevgi dolu geçen o eski günler

Beklersin, beklersin de istikbâlden bihaber

Falcıların söyledikleri çıkar mı?

Bu sonsuzluk deryasında boğulurken

O ilahî el bize uzanıp ta selamete çıkarır mı ?  

Yunus E.GÜRÜNLÜ

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*