Talân Ayşe Kanca şiiri: ” KAF DAĞININ ARDINDAKİ SIR “

Sen hiç umut ettin mi?

**

Bir daha kimselerin hükmüne boyun eğmemek için,

Bir milat gibi sayıp seni;

Sana teslim oldum!.

*

Tam da göçebe bir ruha yakışır bir son!

Nereye sürüklensek; hep aynı keder,

Nerede demirlesek; aynı elvedâlar…

**

Oysa ben umut ettim;

Kalbime yaslanmış kalbine,

Koca bir ömür biçtim!

**

“Gözlerine sürme” diye çekilmişken zaman,

Sen yiyip bitirmek istedin saliseleri…

Ve onlar akrebin yelkovana aşkı için;

İnatla direndiler!.

**

Umut;

Kaf dağının ardındaki sır sendin…

Ve masallar yazılırken, hep aklımdaydın!.

**

Sen; ayazların kan ter içinde uyandığı o yaz gibi,

Eriyip durdun kalbimin odalarında.

Her damladığında;

Evrende yankılandı sesin…

**

Diren!.

Bütün mevsimler gelip geçer…

Bütün acılar yaşanır ve biter,

Bütün yalanlar ortaya çıkar

Ve bütün kapılar er geç açılır!.

**

Diren!.

Adının üzerine ad söylemek isteyenlerin aczi var kalbimde…

Ve umut,

İşte sen gülümsediğin için,

Ben hiç asmadım yüzümü!.

**

Kaf dağının ardındaki sırrı fısıldadın kulaklarıma…

Ne mutlu bana;

Duyanların duymayanlara anlattığı bir ülkesin sen!.

**

Talân Ayşe Kanca

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*