Talân Ayşe Kanca şiiri: “SONSUZLUK GİYEN KADIN “

Merhametine müdanağa etmeye gönüllüyüm Cavidan!.
Eski usul seviyorum seni…
Tutup kuytuda ellerini götürmeden dudaklarıma,
Değmeden o ipek tenine,
Almadan kokusunu saçlarının…

Adın gibi seviyorum seni…
Iskartaya çıkartılmış adamlarız biz;
Bir kadını saklısında severken ölenlerden,
Ölürken bile, adını kalbine gömenlerden!.

Sen hiç “sonsuzluk giyen bir kadın gördün mü” deseler.
Seni anımsarım,
Anımsarım ki; zülüflerin kadar karaydı gözlerin…
Hiç bir gece daha çok yakışmazdı ömrüme,
Hiç bir gün daha güzel doğmazdı sen kadar,
Hiç bir bulut, yağmura yakalanmazdı böyle gönülden!.

Cavidan,
Adın kadar eskiyim ben,
Artık anımsanmıyoruz,
Anımsansak da umursanmıyoruz!.

Peki ya,
Dizlerinin bağı çözülünce aşkın,
Kim yalvaracaktı bizim kadar Tanrıya?
Var edene şükürler olsun derken bile
Ayrılık ilmeğini geçirecekti zaruriyetten boynuna!.

Talan Ayşe Kanca

2 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*