Talân Ayşe Kanca şiiri: ” İCRAYA VERİLMİŞ GÜNAHLAR “

Bir umut tarlasında yokluğu sürüyordum ben
Kimse dönüp bakmıyordu yüzüme,
Kimse umursamıyordu,
Kimseydim ben, hepsi bu…

Bir yetimhanede, hem öksüz hem yetimdim
Ne var olmak ağırdı,
Ne yok olmak aslında!.

Ben, özenle büyüttüğüm o çocuğun teriydim…
O dünyaya yayılan kokuma kurban olan yoktu,
Beni arsız bir yalanın
İcraya verilmiş günahı saydı hayat…
Hep alacaklılarım vardı,
Hiç ödenmemişti o borç!.

Ne vakit uyansam , 
Bir düşlük yer vardı aklımda…
Ve o düşlerin ederi kadar yaşadım ben,
Bir avuç yalnızlığın koynunda!.

İnsan saklındakine aşık olmaya görsün;
Sanır ki, bütün dünya benim,
Ben hiçliği bile varlık edebilirim…

Oysa gövdesine ağır geldi mi o ruh,
Soyunur da önünde göremezsin sen…
Ve bir gölgenin peşinde dolaşırken
O güneşe esir olursun hep!.


Talân Ayşe Kanca

2 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*