Talân Ayşe Kanca şiiri:” Hiçlik Makamı”

İçimde hoyrat bir kadın,

Bağırıyor avaz avaz…

Kor olmuş yüreğine arıyor bir vuslat!.

Yürüyor caddede adamlar…

Adamlar umurunda değil ki kadının!.

Aradığı bir göz oda,

Odada bir küçük yatak;

Yatakta güzeller güzeli bir çocuk!.

İçinde büyüyor kadının acı,

Ne vakit ekilmişti bilmeden,

Işkın veriyor durmadan…

Görenler gözlerine çekmiş perdeleri,

Herkes hallice iç güveyinden!.

O çocuk gökyüzü kadar mavi,

Ağaç kadar yeşil,

Barış kadar güzel…

O çocuk var!.

Varol çocuk;

Kim sıktıysa ilk kurşunu ona çevir yüzünü

Sonra kim sildiyse gözyaşını, koş sarıl minnetle…

Kim ağlattıysa sil hatırından,

Kim güldürdüyse, ellerinden tut!.

Varol çocuk;

Şiirlerde olmasın sade mutluluk!.

Dizelere sığmasın sevinçlerin,

Ayaklarına değmesin taş,

Gözündeki fer hiç bitmesin!.

İçimdeki hoyrat kadın

Senden evvel bahardı;

Senden sonra olsa olsa;  hiçlik makamı!.

Talan Ayşe Kanca

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*