İçimde hoyrat bir kadın,

Bağırıyor avaz avaz…

Kor olmuş yüreğine arıyor bir vuslat!.

Yürüyor caddede adamlar…

Adamlar umurunda değil ki kadının!.

Aradığı bir göz oda,

Odada bir küçük yatak;

Yatakta güzeller güzeli bir çocuk!.

İçinde büyüyor kadının acı,

Ne vakit ekilmişti bilmeden,

Işkın veriyor durmadan…

Görenler gözlerine çekmiş perdeleri,

Herkes hallice iç güveyinden!.

O çocuk gökyüzü kadar mavi,

Ağaç kadar yeşil,

Barış kadar güzel…

O çocuk var!.

Varol çocuk;

Kim sıktıysa ilk kurşunu ona çevir yüzünü

Sonra kim sildiyse gözyaşını, koş sarıl minnetle…

Kim ağlattıysa sil hatırından,

Kim güldürdüyse, ellerinden tut!.

Varol çocuk;

Şiirlerde olmasın sade mutluluk!.

Dizelere sığmasın sevinçlerin,

Ayaklarına değmesin taş,

Gözündeki fer hiç bitmesin!.

İçimdeki hoyrat kadın

Senden evvel bahardı;

Senden sonra olsa olsa;  hiçlik makamı!.

Talan Ayşe Kanca

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Paylaş