Sümeya Samıkıran şiiri:”Duha”

Duha

Sen öldüğünde, çocuktum ben daha
Zaten bir daha da hiç büyüyemedim
Yitirdiğim onca akrep onca yelkovan
Bıraktığımdan, Arap atlarına gebedir.

Çöl belki buzul yahut kızılca orman
Seçsin içlerinden birini nüfus memuru
Şeref nişanesi göğsüne hevesle takılsın
Göreceksiniz ki bir Yahudi de Çingenedir.

Elbette nâm-ı diğer susuz, aç ve kanunsuz
Azmedip yine kaval kemiğine yüklenir
Koşar cepheden cepheye umutsuz
Umudu doğar doğmaz kirlenir.

Sen öldüğünde ben de ölmüştüm zaten
İnat ettim, kendimi toprağa gömdürtmem
Sen yutkunurken kiri pası tozu toprağı
Ben yakacağım genzimi oksijenle yeniden.

Karbondioksitim şeref sözü verdi kendine
Bir miligram dahi sokulmayacak kimseye
Madem yok yaşamakla zararım kimseye
Ölmüşüm kalmışım kime ne, dedim kendi kendime.

Ama sen ölünce, kesmedi yabani odunları Hattab
Kanun yerine gazeller yazdı rika ile hattat
Çöl yabani, kanun koydu sakat bir at
İster uy ister tarihin çöpüne at.

Binbir değil ama en azından bir hevesle bu defa
Hani madem çektik işe yarasın diye onca cefa
Atına binip ya nasip demeden eli kınalı sefa
Diz çöküp yüz sürdüm yine kapına, bağışla.

Sen ölünce yetim kaldım, öksüz kaldım
Duha suresine sarıldım, ayaklandım
Napolyon gibi değil ama kağıtlara sığındım
Her ne yaptıysam hep senin gibi ihlâsla yaptım.

Ama ne fayda sen öldün
Cudi dağı da Çeçenistan da
Acze düştü sol yanımda imanım
Sen ki âlemi hüzne beni kerbalaya boyadın.

Sümeya Samıkıran

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*