Sümeya Samıkıran şiiri: “Kendime Serenad”

Sadeleştir, seyrelt buhranımı
Gelenekselleştir beni, sütle besle
Yasakla tüm GDO’lu sözlerimi
Kalayla beni, törpüle, körelt tuğyanımı
Kucaklamak istemiyorum artık aynı anda her şeyi
Çöz beni ne olur
Beni havayla ateşlenecek suya karıştır
Pişir beni yeniden
Acı bana lütfen
Köklerime dönmeme izin ver
Arındır beni
Bırak göçebe bir hayat yaşayayım
Bir at ver bana
Ve yok say uluslararası anlaşmaları
Akla beni pakla
İmkansız olmamalı bu
Lütfen rücû et
Rücû etmeme müsaade et
Bırak kök salayım
Ne olur bana artık bir şey öğretme
Bunca renktense koyu bir siyaha hapset beni
Kendi ışığınla aydınlat yeter
Kurtar beni şairlerin fikrinden
Yolumu ikinci el olmaktan muhafaza et
Dindir beni, keşfet
Tüm fazlalıkları çal benden
Kapat gözlerimi, kulaklarımı
Konuşturma beni kimseciklerle
Biliyorum bu layık olmadığım bir nimet
Habilcesine bir uzlet
Yardım et!
Bir sığınak gönder bana
Sığınabilinecek bir ağaç kovuğu ya da!
Robotik bir saliseden Kabile döndürme beni ama
Sinemle ilgilen
Nöbeti artık nura devret
Vicdan ver bana ve lütfen merhamet
Hatta gerekirse kopar dalımdan
Saklama ama yak!
Tütmek istiyorum buram buram
Eskimeden kokmadan
Kanım hala akarken yaprağımdan
Tuttuğunda bölünmeyecekken ikiye ortasından
Diriyken yaşam
Lütfen bensiz yaşlan
Benim için bir kıt’ayı boşalt
Ya da mümkünse başka bir evreni
Beni bir kuşun kaburgasından çıkart
Susuz bırak beni, aç
Çatlasın dilim damağım
İsmailim kendimim bırak ne olur Hacerleşeyim
Bana teslim olunacak bir onur bahşet
Zira başka türlü bitmeyecek bu ruhumu kemiren vahşet
Ne olur yardım et!

Sümeya Samıkıran

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*