Sümeya Samıkıran şiiri: ” Halife Yavuz “

Biz insanlar, harabeleri görünce huzur dolarız.

Sırf yıkılmış diye imparatorluklar,

Artık bir ölüm fermanı yazma ihtimâli yoktur padişahın.

Güvenle gireriz kapısından şehrin,

Kaynamış su gibi vakti geldikçe aşağı inen taşların,

Ve henüz, iki haneli santigratta oyalanan duvarların,

Gürültüsünde haşrolur nidâları seyyahların.

Ondandır bütün tadilatlar ve reformasyonlar hazımsızlık yapar.

Sinelerdeki curcunayı akseden vitraylar,

Kaldırım taşlarına ilgi duymayan kapkaççılar,

‘Sol, sol, sol’ diye yürüyen askerî bandolar,

Hedonizmi bâkî bulanlar,

Ve dinsiz filozoflar,

Hepsi toptan toplumumda tutukluluk yapar.

Kelepçelenir sağ lobumun sol yanıma verdiği ayar,

Ve feministler fırsat eşitliğine değil, fırsatçılığa tapar.

Sonra Ankara’da Kızılay oluverir, tomalar yanında Selda Bağcan çalar.

Uğur Mumcu’nun kalemi kana düşeyazar.

Koşup yetişir Doğan haber ajansından bir yazar,

Kana bulanmış kalemiyle kandan beterini yazar.

Karahindiba, Monarşi ve tarih bin dört yüz iki

Sivaslı hemşerilerim der ki:

Timurlenkten daha vahşisi bu diyara gelmedi.

Anlayacağın hâlâ ulaşmadı kimisine, üçüncü köprü

isminin vahâmeti (!).

Sümeya Samıkıran

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*