Süeda Çiçek şiiri: “Dursaydım ve Bir Suya Ark Olsaydım”

Fotoğraf: Süreyya Şeneldir

Dursaydım ve Bir Suya Ark Olsaydım

keşke dili olmadan da anlaşabilen şu yapraklar kadar olabilseydim.
her gün güneşi aynı sakinlik ve huzurla karşılayabilseydim.
soğuğa, yağmura, kara, rüzgâra aldırmadan, vakti geldiğinde meyveye durabilmeyi bilseydim.
küsmeyip, mücadeleden vazgeçmeden teslimiyetle yürüyebilseydim.
toprağın telaşsız halini, suyun dilini ve ikisinin birbiri ile buluştuğu andaki çoşkuyu anlayabilseydim.
henüz tadına ulaşamamış incirin, yeşiline kavuşamamış zeytinin sabrını çözebilseydim.
durulsaydım, dursaydım.
bir suya ark olsaydım.
narın, kırmızısına ulaşma yolculuğuna dokunabilseydim gözlerimle.
sonunda eriyeceğimi bilsem de bir kar tanesi gibi asil durabilseydim.
gökyüzünün mavisine, turuncusuna, moruna ve pembesine selam verebilseydim tüm kalbimle.
bir kıyamın adı olsaydı ellerim.
bir yürüyüşün sesi olsaydı gözlerim.
soluk alsaydım ciğerlerimden kalbime ulaşan.
ve sesi olsaydım saflığın.
güneşe dursaydı gülümsemelerim.
sesime bir tutam bulut kaçsaydı ve biraz yeşillik ekebilseydim yürüdüğüm yollara.
günbatımının yeni bir gündoğumuna ulaştığı noktaların şükrünü eda edebilseydim.
bakınca insanların yüzüne, yalnızca gözlerinin rengini değil, oradaki bahçeyi de görebilseydim.
bir elmanın kırmızısına, bir vişnenin ekşisine takılı kalıp görmeseydi dünyanın kirli rengini gözüm.
kuşların dilini bilseydim keşke.
kuş gibi olsaydı yüreğim.
bir çiçeğin kokusunu taşısaydım üzerimde ve götürseydim gittiğim yere.
rüzgarı duysaydım, duyursaydım hikayesini. ve fısıldasaydım okurlara ; “yüzünü okşamasına izin verirsen, sen de anlatabilirsin rüzgarın hikayesini”
saklanmadan, korkmadan ve kaçmadan ne isem o olsaydım.
dayayıp sırtımı dökebilseydim bir çınara hislerimi.
ben, sevebilseydim kendimi.
kavgasız ve telaşsız paylaşabilseydim minderimi.
kurtulabilseydim kabuklardan ve yaralardan.
yaslansaydım göğün göğsüne
geçmiş denen ama hiç geçmeyen o yeri, gölgede bırakabilseydim.
ayın, geceye dokunan ışığından kendi geceme bir yol bulabilseydim.

keşke, ruhumun karanlık koridorlarına kandil yakabilseydim.

Süeda Çiçek

1 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*