Rihem Nur şiiri:” Tuana”

Tuana

Anaç ruhundan bir kıvrım ayır bana
Güneşi gördüğün yerde emzir ısınalım
Meselaa çocuklar gibi sevinelim bal arısına
Bu gece kahveyi ateşine sür yüreğinin
Yanina kaymaklı lokum koymayı da unutma

Düştüğümüz dizlerimiz çöl ağırlında bir iz
Hickiriklarimiz sıcak somun kadar sahici tuana
Derdest kadehlere asma diksin gülüşün
Bilirsin buruk bir bağbozumudur
sana en son düşüşüm

Katli vacip şarkılar mirildanalım geceye
Bir sigaranın ömrünü kisaltalım meselaa
Meselaa ateşi suya bandıralım ekmeği küle
Üç çocukluk ömrümüzü öldürelim
sessiz ıssız bir köşede meselaa

Artık telgrafın tellerine kuşlarda konmuyor
Ve artık kolonya bile öldürsün diye dökülüyor
Aşktan terleyen hastalıklı avuçlara tuana

Dışarıda ılık bir av mevsimi rüzgarı var
Kurşuni göğe sereserpe yayılmış bir kız
Sakalları yağmurdan ıslanmış ince bir adam
Vücutlarından koparıp koparıp martı besliyorlar

Dünya tuhaf bir yer oldu Tuana
Meselaa korkmuyor kimse sevdiğinin ölmesinden
Kimse korkmuyor aşkın diri vücudunun
Kara toprak altında yitip gitmesinden

Kimse kendi ölüsüyle sevişmiyor meselaa
Canını seven kaçıyor caninın yangısından
Kürekler toprağa değerken, körpe toprağa
hiç utanmıyor meselaa

Yedi gün bakmadan yaşadım Tuana
yeditepenin kızilliğindaki şarkıya
Yine olsa yine söylerim
Yine dağ doğuracaksin deseler utanmam toprağımdan
Yanımda aşk durdukça
Tuana….

Rihem Nur

1 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*