Şehrin kırık kolları
ve kalbi yarım ekmek gibi, kızların
düş ağrılarının hayal penceresi
odamın sana sağır olan tavanındaki gökyüzü

Bakır rengi bir ağlamak takındım saçlarıma
Annemin sudan kalbini gördüm
eski sarı sırnaşık bir kedinin gözlerinde

deviniyor akrebi göğsünde besleyen zaman
esrik bir silkinişle savruluyor omuzlarım
ve ben
eski bir gazetenin
taziye sayfalarında buluyorum
bedenindeki baharların sessiz ölüşlerini

bir radyo bir sehpa bir sigara bir kahve
bir bakış bir kör bir kör bir kör
sürünerek geçiyor
oksijeni alıp giden gün
zehir gözlü karbonmonoksiti
ciğerlerime çekerken

parım parım parlıyor
elma kırmızısı bir aldanış
çirkin bir cadının
tırnak aralarından geçip
güzel bir ceylanın
kalbine değerken..

Rihem Nur

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Paylaş