Pakize Güvenç şiiri: Seher-i Aşk”

Seher_i aşk
Çocuk iken tomurcuklarda  patlayan kalbim vardı.
Yeryüzü meyveleri ile serilirdi
Senin Islak toprağına ..
İdlâl olmuş dillerime merhamet olsun diye ;
Bitki tanelerinin damarlarından adın yarardı Sina’da bir âhı.
Yanmanın aşk’a giden menzil olduğu günlerden ,
Sular iner yeryüzünün köhne suratına.
İrşad olurdu dünya.
Öze rücû budur .
Aşk’a âb olmak hû.
Buharını soluyan bir kalp ne kadar
Temizdir rabbim?
İzan ve mizan kurulmadan s’ona dillerimdeki imlâ duruldu.
Şerbetten bir kılcal köprü olacak içimizde büyüttüğümüz duâların canı.
Allahım !
Hz .Ali  gök kanadında yularlanan aşk yüklü atların nalların’da sürsün merhameti Ehad ismin hürmetine.
Ve diyeyim;
“Zülfikar’ı  kınından çıkan sure ve süre miktarına dek  ölmüş oluyor kinim…”
Sanisenin kalbinde atan bir dili öyle zor söktü ki kalbim…
Kuşlarının canı söküldü dağlarda .
İdiller gazel bağladı sularda.
Susmayı da öğrendim .
Dudaklarım âdn cennetlerinde kuru bir sahra…
Şimdi bir kafile geçir iplik gecesinden   bu iğneli yüreğe .
Şimdi bir bedevinin başında nar çatlatan rükû’su’dur aşk sana  hüdâ.
Seher ile birlikte çekilmesin aşk kuyularının kalbinden  sular ..
Bu buhur istidadına bu yağmurlara sonsuz işâ…

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*