Pakize Güvenç şiiri: “Psikozvari oluşamamışlar”

Psikozvari oluşamamışlar

yemenisinde damar gizleyen süheydam.. mantık  tıkaçlarında dünyaya batanım… emin misin esip geçtiğinden?
Dağlar şifasız yerinden yerinmediğinden
Güneşin gözüne toz girmediğinden
Gecelere körelmediğinden
Duyguların birbirine karıştığı ecede gerçeklerin üstünün örtülmediğinden
İnsan ile insan arasındaki metrekarelere bölünmüş şüphe alanlarının doğada erimediğinden
Çocuklaşmanın külleri ömrün yaşlı sesine kaktüs olup batmadı mı
Setlerin ruhunun yüzeyinden bir nebze de olsa yağlı kağıt gibi çekilmedi mi
Bir an kalbinden tuttuğun elime dokundun
Düşüncelerini düşüncelerimde okudum
Yağmuru yağma edip Yusuf’un kuyularına dokundun
Kirpiklerinde titrettiğin korkak dualarını soğuttun
Kuş canını kan tozlarına bulayan şirinliklerine soluk oldum
Seni senden söküp aldığım dere yataklarında yazmanı aklın bilip durulttum
Çektim sözlerimin cımbızı ile beyninin soluksuz damarlarında köhneyen karanlıkları
Yaz butiklerinden göğsünde bahar soyundurdum
Ömrüne sevap giydirdim
Can yordum
Benliğinin belini kırıp seni istediğim şekillere doğrulttum
Sözlerimin zarif kılcal damarlarını ruhunun oluşumunda suladım durdum
Melekliğini aklının ham tamlamalarında çapalayan bitkin köylülere emanet etmiştin
Seni bilmediğin senliğinden tembel güzelliklere doyurdum
Şakaklarındaki beyazın görevini ruhunda koyulttum
Her soruna psikolojik bir başlık üretmek
Bozulmuş psikofizyolijinin şeytan şakalarında
Anlam üreten sana saygısızlık değil mi?
Melek tütsülerim ile iradene dualar burkuttum… 

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*