Nilgün Özdemir yazdı:” İnsanlar Gördüm”

Insanlar gördüm iyiliği arıyordu.
Iyiliği gördüm garip gelmiş garip gidiyordu.
Bir de iyi insan arayanı gördüm, bir başkasının da onu aradığını bilmiyordu.
Herkes iyiliği bir diğerinden bekliyordu.
Sahi neydi iyilik?
İyilik, en basitinden bir tebessüm bir sıcak kucaklama, bazen de tatlı bir söz ve güler yüzdü.
Ve insan bunu çok kez birbirinden esirgiyordu.
Acaba sevdiklerimizin bu gün öleceğini bilsek onlara karşı nasıl davranırdık?
Aramayanı arayıp, gelmeyene gitmez miydik?
Hem de tüm egolarımızı bir yana bırakıp koşar adımlarla.
Ve toplayabildiğimiz tüm özeni, yapabildiğimiz tüm iyiliği ve anlayışı hiçbir karşılık düşünmeden yapmaz mıydık?
Bu gün, bu gece değilse, öbür gün mutlaka yaklaşmakta olan yaklaşıyorken, peki bizdeki bu rahatlık niye?
Yoksa Azrâil’den kendisinin ve sevdiklerinin canını kurtarmış da elinde senedi olan mı var?
Oysa bütün dinler iyilik için gelmişti ve yaşadığımız hayat da bir iyilik yolculuğuydu bu manada.
Ayrıca dünyanın her yerinde gülümsemenin ve iyiliğin dili aynıyken, çok da zor değildi bu dille anlaşmak ve mutlu edip, mutlu olmak.
Eğer biz, bu dilde konuşabilmeyi başarabilirsek, bir gün mutlaka…

“İyilikler kötülükleri yok eder.” Hûd, 11/114

“Iyilik bir insanlık sanatıdır.” Ve atölyesi de yürektir.
Rabbim hepimizi iyilerden eylesin, iyi yürekli insanlarla karşılaştırsın.
Belki o zaman dünyamız da,
Ahiretimiz de,
Cuma’mız da,
Kandilimiz de,
Bayramlarımız da mubarek olur.

Nilgün Özdemir

2 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*