Mustafa İdris şiiri: ” EY GÖNÜL “

Ey gönül sonuna gelmişken bu hicranlı yokuşun
Nedendir bilemedim böyle ızdıraba koşuşun
Kaç hüzündür bu dökülen gözlerinden sayamadım
Rüyamda bile o güllere bir türlü doyamadım
Kuruyunca gönül Savaları düşen son cemreyle
Yollar aydınlanır karanlığa doğan zühreyle
Gecelerin sofrasında gözyaşı oldu aşımız
Aşkla ihtiyarladık da; bir tükenmedi yaşımız
Güvercin olup geçseydim esaret hudutlarını
Bir balta ile devirseydim dalalet putlarını.

Gece bırakırken bütün umutları tanyerine
Yıldızlar ağlaşır göklerde belki binlerce sene
Bin yıllık yangını söndürse de mübarek bir didar
Mazinin bağrında tutuşan ateş durmadan yanar
İntizarı soluklayan nefeslerde aynı ikrar
Saba yollarında bir dilber hep Süleyman’ı sorar
Rahmet yağmurlarında muştu dilenirken ıssızlar
Hangi kapıda bekleşir elimden kayan yıldızlar
Ey gönül yine bitmedi mi bu biçare figanın
Hiç sönmeyecek mi ateşi bu amansız hicranın.

Mustafa İDRİS

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*