Mune Gümüş yazdı:”Şehidimiz Var”

Şehidimiz var Türkiyem. Şehidimin toprağından kalkan koku her yeri cennet kokutuyor.
Birer birer göçüyorlardı dünyadan .Bir şehit bin şehit ne fark eder bin leş bir şehit değeri kadar etmezdi . Bir şehit de bin şehit de yüreğimizi derinden kanatıyordu. Anaların yürekleri ağızlarında bekliyorlardı ya şimdi benim de kapım çalarsa diye. Her kapı çalışında ömründen ömür gidiyordu analarının , eşlerinin , çocuklarının … Onlar öyle şehitlerdi ki son nefeslerine kadar savaştılar . Askerlerimiz hiç bir zaman korkmadı ölümden ölüm onlardan korkuyordu. Şehitlerimiz biliyorlardı ki cennete efendimizin komşusu olacaklardı. Üzülmediler şehit olacaklar diye sadece geride bırakacakları göz yaşlarına üzülüyorlardı. Aileleri ise bir yandan şehit vermenin gururunu , bir yandan da oğullarını kaybetmelerinin acısını yaşıyorlardı . Çocuklarına sıkılan kurşun annelerin yüreğini kanatıyordu , hançer misali saplanıyordu yüreklerine. Belki de bir ömür kanayacaktı o yara . Kabuk bağladıkça kanayacaktı… Öyle bir acı ki o annelerin feryatları , her şeyden habersiz  çocuklarının anne babam nerde anne neden ağlıyorsun demesi… Uğruna ölünen(BAYRAĞIMIZ) yalnız bırakmadı hiç bir zaman onları sarıldı sımsıkı tabutlarına… Onlar ise her şeye rağmen pes etmedi uğruna savaşmaktan… Utanıyorum şehidim, yemekten utanıyorum, uyumaktan utanıyorum, yanına gelemediğim için utanıyorum en çok da şehit yokmuş gibi davrananlardan utanıyorum…

Mune Gümüş

10 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*