SONBAHAR

Ne olduğunu anlayamamıştım
Etraf adeta sarı ve turuncuya boyanmıştı
Ve yapraklar birer birer terk ediyorlardı
Süsledikleri ağaçları…

Bir hüzün kapladı içimi
Bu manzara  adeta
Yeni ayrılmış aşıklar gibiydi
Yavaş yavaş yitiriyordu umudunu ağaçlar…

Ağaçları terk edip
Sokakları süslüyordu yapraklar
Geride sulu gözler bırakıp
Ellere giden sevgili misali…

Mevsimlerden Eylül ‘dü
Ağlıyordu gökyüzü
Doluyordu içimiz huzurla
Sonbahar yağmuruyla…

Bakışların sonbahar misali
O kadar huzurlu
Bir o kadar da kederli
Sensizliğim savruldu yapraklarla…

Mune Gümüş

18 thoughts on “Mune Gümüş şiiri: “Sonbahar””
  1. Hiç edebiyattan anlamayan biri olarak ilk defa bir şiir içime işledi. Başarılarının devamını dilerim.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Paylaş