Mune Gümüş şiiri: “Sonbahar”

rpt

SONBAHAR

Ne olduğunu anlayamamıştım
Etraf adeta sarı ve turuncuya boyanmıştı
Ve yapraklar birer birer terk ediyorlardı
Süsledikleri ağaçları…

Bir hüzün kapladı içimi
Bu manzara  adeta
Yeni ayrılmış aşıklar gibiydi
Yavaş yavaş yitiriyordu umudunu ağaçlar…

Ağaçları terk edip
Sokakları süslüyordu yapraklar
Geride sulu gözler bırakıp
Ellere giden sevgili misali…

Mevsimlerden Eylül ‘dü
Ağlıyordu gökyüzü
Doluyordu içimiz huzurla
Sonbahar yağmuruyla…

Bakışların sonbahar misali
O kadar huzurlu
Bir o kadar da kederli
Sensizliğim savruldu yapraklarla…

Mune Gümüş

18 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*