Muhammed Balaban şiiri: ” MEDECEZİR TUFANI “

Bilemezsin içimde yıkılan şehirleri.
Taş üstünde taş kalmadı
Can içinde can kalmadığı gibi.
.
Gidişin ruhumun kıyameti gibiydi.
Kıyamazdın bana hani
Duramazdın bensiz bir saat.
Susturamazdın kalbini.
Yüzlerce şiirin ölümüne
Binlerce harfin telefine sebep oldun..!
Hıçkırık nöbetleri tutmaya başladım
Ben gidiyorum dediğinden beri.
Bir denizi doldurdum gözyaşlarımla.
Ve çok tuzlu bu denizin üstünde yüzüyorum hatıralarla..
Medcezir tufanlarında kıyıya vuruyorum, o ayın ondördü yüzünün gözlerimin önünden geçişiyle.
.
Sen sokağıma girince, balkondaki çiçeklerim açardı.
Sokaklarda yürüyemez bir yaralı bıraktığından beri, onlarda perişan. .
İçimde uçuşan kuşlarım vardı,
sesini duyunca kanatları kopacakmış gibi uçuşan..
Ve düşlerim her gece yarısı kuşlar mezarlığından geçiyor.
Ben harabe şehirlerimin sakiniyim,
Sensiz saatler çürük duvarları gibi üzerime göçüyor.
.
Devşirme uykular aleminde, adının tınısıyla geziniyorum.
Sevip bir hiç sayılanlar listesinde, kaç aşık vardır bilemiyorum.
Bildiğim şu ki ; Susulup konuşulmayan sözler kadar, kırılıp toparlanmayan kalpler var.
Sevilmeyi hak eden müstesna kalpler var da, onları sevmeyi bilmeyen namert ölüler var..
Velhasılı kelam..

Ne kadar çok severse bir adam, onu paramparça eden bir kadın vardır..
Ve ne kadar çok severse bir kadın, duygularını yok eden, bir namert ölü vardır..

Muhammed Balaban

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*