Hera Samıkıran şiiri: “Yangın”

Beni kırılmış olmakla suçladılar
Kırılmadım ki!

Tarumar olmuşsun, bölük pörçük
Sanki tüm kemiklerin kırık özellikle de köprücük
Kırılmadı ki!
Kalbin desen sanki talan
Almış nasibini çamurdan kardan
Buz kesmiş de çatlamış sanki
Çatlamadı ki!
Saçlarında ne bir rüzgar ne bir çiy tanesi
Ne güneş çarpmış ne gökkuşağı taramış
Uçlarına kadar kırılmış
Kırılmadı ki!
Yaralarımı sarmak istermiş tütüncüler
Yaramı en iyi yaralayan kimse ona teslim etmeliymişim
Yaralarımın çokluğuna beni yaralayanlardan başka yok şahit
Herkes kadar yaralıyımdır en fazla dedim
Dinletemedim ki!
Gelip geçer ömürden her şey
Bizden önce yaşayanların da geçmiş ömründen çok şey
Mevki değişmek de mevzilenmek kadar olağan
Dinletemedim ki!

Yapmadıkları her fiilin faili sapkın
İşledikleri her eylemin faili meçhul
Kaçtıkları her aynanın suçlusu ben gibi
Değilim ki!

O çok sevdiğimiz şarkıdaki zaten kırılmış bir kız değilim ben
İlle de kırılacaksak birlikte kırıldık zaten
Ben kabullendim yangınımı diye sendeki köz mü oldu sandın?
Üfleyince geçer mi sandın
Hangi nehir hangi su hakkından gelecek
İçindeki yangının?

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*