Hatice Coşkun şiiri: ” SON’BAHAR “

Sonbahar girdi mi bir kere o siyah düşlere ,

Mescid’i Aksa’da kaybolmuş kederin eşliğinde, 

Muazzam bir  toprak kokusunda bulursun kendini.

Umutlanmak mümkün olmaz kimi zaman

Anlatmak anlamsız , yaşamak acımasızdır o topraklarda.

Yaprakların uğultusu karışır sahipsiz saçlarına.

Bir rüzgar vurur yeşil nemli gözlerine…

Kururken toprak , yıkanır bütün hayallerin semâda.

Bir duruş gösterir yabancı hayat sana,

Yetim kalmış mağrur bir duruş bu.

Kısa saçlarını sevdan ile savur  mektuplarına.

Islık sesleri karışsın kirpiklerine ve zafere giden  bütün yollar sana çıksın.

Çıksın da yeşil kubbeyi alsın al sancağına.

Kapat gözlerini ve derin bir sevdaya dal,

Sonsuz bir sevda bu!

Eşi benzeri yok, olmayacakta! 

Gül kokusu yayilirken ak mermerden gök kubbeye..

Gecenin üstüne yağan kanlı bir düş gibi dal Anya’ya.

Bir sabah İnşirah’ta bul kendini.

Hayatın başlatıldığı yerden ,Kudüs’den başla yanmaya…

Muhteşem bir ses cümbüşü kafanda döndür dur!

Hayallerini asla senin olmayacak umutlarına sar.

İçindeki çocuk senin kavlinden geçerken,

Dipsiz bir vedaya sığdır bütün duygularını.

Ölümün baharındasın şimdi tutun gökyüzüne.

Sahip çıkacağın ruhları unut,öldüler …

Yağmurun her damlasını unut ,bittiler…

Ve kapat gözlerini,gittiler…

Hatice COŞKUN 

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*