yaşamak biraz bir çiçeğin koynunda uyumak,

baharın kırıklığı, yazın küskünlüğü

gökyüzüne yuva yapan bulutların,

ekmek parası kadar zor,

martı sesi kadar gür bir yeşiline bulanmak gibi.

***

yürüyen insanlar görüyorum

kalabalık bize bir suç gibi yükleniyor

umudun kırları soluyor ya bazen

bazen öyle soluyor ki

bazen bir türkü bile yetmiyor

sızılarımızı heybemize yüklemeye.

***

şimdi yalnızlıkların, içimizde büyüyen o güzel çocukların

yatacak yeri bile yok,

gecekondular şehri olan yüreğimizi

derme çatma sıcaklıklara bıraktık biliyorum

bilmek ne zaman iyidir,

bilmemek kadar ağır mıdır

bilmiyorum.”

HASRET GÜLŞAN

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Paylaş