GAMZE GÜNAY ŞİİRİ:”ZORA KOŞAN İNSANIN REDDİYESİ”

Zora Koşan İnsanın Reddiyesi

Ben ne zamandır dünyadayım?
Ne zamandır yaşadığım yer dünya bana?
İçimden başka yer bilmezdim oysaki
Turna mıyım göç eden yahut yolcu
Bilemiyorum
Ya da misafir
Ama şair dem işti ki
-“Gelip geçici şeydir misafirlik
Kalıcı olan değil.
Sen nesin peki?”
Sahi neyim ben?
Sanmaların ardındaki yanılmışlık mı?
Deniz kenarında bırakılmışlık,
Bilmeden kandırılmışlık mı?
Gözler tanıdım
Bir bakışta içini okuyabildiğim gözler
Rengini kimsenin bilmediği
Söylediklerini kimsenin anlamayacağı gözler
Ne istediğini bilmeyen saldırgan bir ruhun pençelediği gözler
Yaralandım ancak fırsatım olmadı kaçmaya
Çünkü ben
İnsanların hınçlarıyla çevriliyken etrafım çocukluğumla savaş verdim
Çocukluğumla gazi geldim buralara
bu satırda sol kanadından kırılmış öyle bir sözüm var ki
Sözler hatırlatıyor bu sözüm
Kirli ağızlardan yerlere bir çırpıda dökülüveren sözleri
İşte tam da bu satırda süzülüyorum
Zaman boyunca
Ardı ardınca kesim eden nefesimi
Yangınlara veriyorum bağımı bahçemi
Sonrayım ben sonranın sonrası
Öncesi değil!
“Uzaklara Övgü “derken bitkin adam
Bundan bahsediyordu işte
Uzak olan sonsuzluktan
Öncesinde gözüm yok , olmadı da
Bir nefesiyle katettiğim nice yollar ı dönmek
Korkaklıktan başka ne getirebilirdi ki bana?
Ayak bileklerimdeki prangalarını sökeli birkaç gün oldu henüz
Söyleyemediğim bir türkü vardı dudaklarımın koyvermediği
O türküyü bugün söyledim
dudaklarım çatladı
Susuzluğumu kırdım böylece
Tek başıma çıktığım bu yolculukta azığa ihtiyacım yok
Yalanları yalanlarla yoğurmadım
Bu şiire cezayı idam kılmadım
Bilakis ben
Ağzıma çalınan bir parmak bala kanmadım!


GAMZE GÜNAY


*dipnot: “Uzaklara Övgü” Paul Celan şiiridir.

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*