Fatma Leyla Deniz şiiri:” Ormanı Yanmış Ebabil”

ORMANI YANMIŞ EBABİL

Sabahyıldızı bir hırsız gibi uyandırdı beni

Bir kartal gülümseyişi buğday tarlasından geçti

Yılanlar ilk sütünü içerken

Çakıl taşları tuzlu

Lodosla güreşir bir kanat gölgesi

Bir iğde kokusu savrulur rüzgârla

içimdeki bozkıra

Cebimde üşüyüp kalmış beyaz gül

Hayal kümülüsü sam yeli doldurur ağzıma

Alacakaranlık kollarımda

bulutların gölgesi ile vuruşur

Bir yusufçuk irkilir yüzümde

Parmaklarımdaki bıkkın yıldızlar kayar gökyüzüne

Dilimde günü geçmiş dualar buruşur

Tüllerde isli yalnızlığımın tozları

Suda aşındı korkularım

Limon sandıklarında gizlenmiş bohçalarda eskittim anne huzurunu

Perçemlerine yağmur damlası iliştirilmiş bir Nisan arıyorum

Oysa yağmur kendini çürütmüş bir çıkmaz sokakta

Kundaklanmış çocukluğumun cenneti

Pınarları kurumuş kara büyüden

Pembe çiçekli muşamba örtülü masaların

renkleri soluk

Gelincik kırmızısı gülümseyiş

kurtlanmış tahta masalarda

Kenarları kırık mavi bilyede oynayan çocukluğum

kaydı ellerimden mazgalların arasında kaybettiğim

Zaman dingin bir limana kürüdü

lodoslu yüreğimi

tortusu bir şarkıda

deniz suyuyla çalkalanmış mayhoş bir lezzet

ahşap fıçılarda

Saçları örülmüş bir kız hatırlıyorum

yalnızlığa ve ayrılığa yaslanmış omuzları

yazlık sinemalarda

……………………..

Ey ormanı yanmış ebabil!

Koy tabuta ölümü ve

Çocukluk gömleğini giy!

 FATMA LEYLÂ DENİZ          

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*