Fatma Leyla Deniz şiiri: “Bir Sonbahar Var”

BİR SONBAHAR VAR!

Aynı maviliğin temiz bulutları

Bulutların arasında

Özleten

Yaz maviliğinde

Koylar

Kapalı donuk

Sonbahar göğü

Çiçekler

Küflenmiş bahçe parmaklığından

Kaçıyor

Sararmış

Kuşlar

Pencere önlerinde boş saksılardan

Yağmuru içiyorlar

Üşüyerek

Oturacak

Gölgesiz banklar arıyorum

Çoktan soğumuş güneş

Uzanan tatlı ışıklardan

Kuvvet alıyorum

Hafif mırıltılarla dal uçlarından

Yumuşak ılık ışıkların

Damlayışını duyuyorum

Bakıyor ve dinliyorum

Bahçelerde olgun meyveler

Yerde ses çıkarırken

Uzaklara uzanan yollar

Git gide soluyor

Görünmeden dağdan inen su

Fı-sıl-dı-yor yolculara

Bir sonbahar var

Ama bir sonbahardan da

Daha fazla

Evin avlusundaki ıslak taşların kokusu

Sonbahar

Erguvan saçan bulutların tepesinde

Ağaçların titreyen zirvesinde

Yuva kuran

Sonbahar

Güneşin geçtiği yolların arkasından

Titreşiyor kanatları

Uzaklara uçurduğu zamanın

Soluk kadar hafif

Neyin melodisi kadar sade

Gecenin içine sarılmış kuğular

Sessiz yalnızlığında

Matem içinde gidişi bekliyor

Ağır karanlık deniz

Ölüm gibi sessiz

Sanki ne gece ne gündüz

Büyülü bir gece kuşu

Ölmekte olan birinin penceresinde

Şarkı söylüyor

Sen de işitiyor musun?

………………………

Konuşmadan bekledim

Işıksız gölgesiz

Dünyanın sessizliğinde

Şahane kanatların çırparak doğan gün

Yeniden dirilişten

Sonsuz yaşamdan fışkıran

Mavi buğulu ışığın ilk parıltısı

Vurdu yüzüme

Bir sonbahar var

Ama bir sonbahardan da

Çok daha fazla

Daha mı?…

              FATMA LEYLÂ DENİZ                               

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*