Esma Gülaçar yazdı: “Bencilleştikçe Gelen Yalnızlık”

BENCİLLEŞTİKÇE GELEN  YALNIZLIK

İnsanlar her zaman bir arayış ve mücadele içindedirler.Eksik kalan bir şeyleri arar dururlar.Hayatlarının daimi huzurunu bulmak için çıktıkları yolda çoğu kez yanlış duraklarda iner,  aradıklarını bulamayınca da arayışa devam ederler.Cennetti de cehennnemi de kendi özümüzde bulup yaşayabileceğimizden bi haber  kendi fıtratımızı okuyamadan iç huzuru ve mutluluğu çok uzaklarda aramaya devam ederiz.İç huzurumuzu tamamlayamamızın yanı sıra boşalan sevgi depolarımızı da nasıl dolduracağımızı bilemeyiz çoğu kez.Aslında bizler çoğu kez bizde eksik olan sevgiyi, vicdan rahatlığını ve tamamlamaya çalıştığımız  kulluğumuzu ararız belki de. Kader programında bize bırakılmış olan cüzzi irademizle yol aldıkça şekillendiririz kaderimizdeki pek çok şeyi.Bazen nasip olur bazen olmaz dilediğimiz ve uğruna çabaladığımız pek çok şey.O zaman teslimiyetin ve tevekkülün kucağına sığınıp karşımıza çıkacak sürprizleri sabırla beklemeye başlarız fiili duamızın  yetersiz kaldığı her noktada.Ama umudumuzu yaşatabildiğimiz takdirde tevekkül edebiliriz.Günümüzde tahammül, sabır ve sevgi o kadar çok azaldı ki.Hırs, gurur ve bencillik ile vermeden  hep almaya hele ki kaybettiğimiz mutlulukları vermek için çabalamadan onu almaya çalışır, alamayınca da  beyhude aramaya devam ederiz.Oysaki daimi huzur, verebilmenin sırrında, cömertliğin kucağındaymış.

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*