Canan Türkarslan Kiraz yazdı:” Çoçukluğumun Yağmurları”

ÇOCUKLUĞUMUN YAĞMURLARI

Çocukken yağmurları ne çok severdim…

Mis gibi kokan toprağı, yağmurla yıkanan sokakları, yağmurun cama vuran sesini dinlemeyi.

Koşmak isterdim o yağmurun altında. Ama hasta oluruz, üstümüze çamur sıçrar, diye izin vermezlerdi.

Keşke hasta  olsaydık, üstümüze çamurlar sıçrasaydı. Ne zararı vardı? Yüreğimiz, o çocuk yüreklerimiz tertemizdi.

Yıllar geçti. Çocukken sevdiğim çoğu şeyi unuttum ya da vazgeçtim sevmekten.

Ama yağmurları unutmadım ben, vazgeçmedim sevmekten. Bir de sonbaharları.

Şimdi özgürce yürüyorum yağmurların altında. Sırılsıklam olana dek, yağmur damlaları iliklerime işleyip içimi titretene dek…

Gel gör ki, artık yağmurlar ihanet kokuyor, yetmiyor sokakların kanını, pisliğini temizlemeye, pişmanlıkları alıp götürmeye.

Oysa ki çocukluğun masum pişmanlıklarına benzemiyor şimdiki pişmanlıklar .

Hangimiz, sevmedik ki yağmurları ya da hangimiz vazgeçtik sevmekten?

Hangimiz,  o çocuk yüreğimizle koşup oynamak istemedik o yağmurlarda ve engellenmedik?

Hepsinden de önemlisi, hangimiz, o çocuk yüreğimizi kirden; bedenlerimizi  çamurdan koruyabildik?

Oysa yürekler kirlenmemeliydi, kirlenmemeli de…

Oysa sevgiler kirlenmemeliydi, kirlenmemeli de…

Biri kirlendi mi diğerinin temiz kalması imkansız çünkü!

                                                               

  Canan Türkarslan Kiraz

( Bir Hayat Alacağım Var kitabımdan)

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*