Arif Emre şiiri: “Esme”

Esme

Sabah eli çapaklanmış

Uykudan yüzü sararmıştı.

Göysüne koyduğu kalem yeniden sivriliyordu.

Omuzundaki sarmaşıklar yolunu güderken

Gözü değil ısırgan vardı avuçlarında

Pencereye tüneyen sıcak

Ela gözünde kanat vurmuş esme

Alaflı yanakları açıkta gözleri.

 Okul yolunda irin ve yel tozuyla

Yer ve yar arasında gidip gelirken

Kan ve su dediler hayatına

Oysaki rüzgar ve mayaydı bu

Her gün suladığı kıvrım

Yakı ve ilaç ve faturasız

Bir adım gelemez beri

Şaştılar kimseler

Adını göğsüne bir dağlamamışlar.

Dağdan gelen rüzgar dağa döner

Sağırdır kuru meyveler

Kuruyan nesi ise esintilerin

Karlı zemin ve zirvesini bilebilmez.

Esmenin dişini bileyenler

Ağrımazdı sanki o ilacı yutmuş

Yakıları göysünde yellenmiş

Esme 20lik bırakmış gerisinde.

Arif Emre

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*