Ahmet Fatih Sarıkaya şiiri: “KÖR VAKİTTE BOZKIRDA”

Kör vakitte bozkırda
Bir dere var
Her şey susmuş
Bir o yalnız o
Akar akar akar
Sanki hiçliğe doğru

Kör vakitte bozkırda
zihnim
Gecenin karanlığından beslenirdi
Ve ay yetmezdi parlatmaya
Köhne kuruntularımı

Kolay olmayacaktı hiçbir şey
Üstelik şimdi
Kıvrılan patikadan gelmek sana
Nasıl istedimse öyle olmadı
Çünkü bu dere nasıl hiçliğe sızıyorsa
Aklım da öylece sızıyordu

Bir susturamadım Gökteki uğultuyu
Vurdumduymaz kurtların
Bozkırda caka satışını susturamadığım gibi

Ellerim ve tırnaklarım
Kılıç gibi olsun isterdim
Ve şu uğursuz vakti
Orta yerinden deşsin
İçimde bir şey kıpırdıyor
Sanarsın koca bir ordu
Savaşa hazırlanıyor
Şu kör vakitte

Sebebsiz evet sebepsizcesine sorardım
Söğüt, kavak ve çam
Yerden bitme küçük hafiyeler sizi
Onca zamandır burdasiniz
Ve hiç ölmediniz
de içinizde ölüm saklı kaldı

Zaman esrarkeş kelime
Sendin beni istediğin gibi yonttun
Evirip çevirdin kalıba koydun
Sarp duygularımı da düzledin
Benden aldın
Ne de çok sesli eyledin beni
Hem de çok sessiz
Bu bozkırı harcadığın gibi.

Ahmet Fatih Sarıkaya

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*