Afife Öztürk yazdı: “Her şeye rağmen”

HER ŞEYE RAĞMEN 


İnsan sevmemeyi sonradan öğrenir.Öğretirler.Herkese içtenlikle gülerken, artık herkese gülmemen gerektiğini öğrenirsin. Kimse kırılmasın diye, kendi kalbini incittiğini ve bunun kimsenin umrunda olmadığını gördüğün o an, uzaklaşmayı öğrenirsin.İyilikten başka bir şey bilmeyen kalbin, kötü ihtimallerin varlığını da öğrenir. Hayatına giren her insan  bir şey öğretir. Büyürsün. Öğrendikçe dengeyi sağlarsın.Kimi sevmeli, kimi sevmemeli bilirsin. Kime yakın olmalı, kimden kaçmalı bilirsin. Kim doğru, kim yanlış anlarsın.Sonradan öğrenir insan, ‘insan’ neymiş, nasılmış?… Okuyarak, dinleyerek, başkasında görerek öğrenemezsin bunu, ancak yaşarsan öğrenirsin. Kırılarak, üzülerek, hayal kırıklığına uğrayarak, yanılarak öğrenirsin.Öğrenmek yorar insanı, yorulursun.Ama biliyor musun?Bunların hiçbiri sevmeye olan bağlılığına zarar vermiyor. Ne olursa olsun sevmek oluyor ilacın. Sevmek istiyorsun.Sevgisiz yaşayamayız. Sevmek dünyayı daha neşeli bir yere dönüştürür, daha yaşanılır bir hâle getirir. Bu yüzden insan, sevmeyi asla bırakmamalı.Ruhumuzdaki, kalbimizdeki bütün yaraların, ağrıların, sızıların ilâcı sevgidir. Sevmektir. Ne kadar yorulursak yorulalım, sevginin gölgesinde, onun şefkatinde dinleneceğiz.Demem o ki; sevmekten vazgeçmeyin. Sevmemeyi öğrenmiş olsak da, biz sevmekten yana olalım.Yûnus Emre’nin şu dizeleri de kulağımıza küpe olsun;”sevelim sevilelimDünya kimseye kalmaz” …


Afîfe ÖZTÜRK- 

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*