Afife Öztürk şiiri:”Bera’nın Güncesinden Bir Sayfa “

Çok özledim ama bu neyi değiştirir ki?

Bazı şeylerin önüne geçemiyor insan.

Bir şeyler oluyor;

senin istemediğin, seni son derece üzen şeyler…

Ama olmaması için hiçbir şey yapamıyorsun, çaresiz kabulleniyorsun.

Kaybetmek istemediklerin, ellerinden kayıp gidiyor ve sen sessizce izliyorsun.

Ağır gelse de, kırılsan da, peşlerinden gitmek yerine, arkanı dönüp kendi yoluna gidiyorsun.

Her şey geçmişte kalıyor.

Geçmiş, kalbinde bir yara gibi sızlıyor,

eskiden sevdiklerin yeniden canlanıyor.

Unutmuyorsun, unutamıyorsun.

Sen unutmadın ama onlar unuttu.

Söyleyeceklerini duyamayacak kadar uzaktalar.

Senden, kalbinden, geçmişte yaşadığınız bütün güzel anılardan uzak…

Evet!

Özlüyorum ama bu hiçbir şeyi değiştirmiyor.

Bazen unuttuğum oluyor ama yeniden hatırlıyorum.

Onlar da benim gibi ara ara hatırlıyorlar mı acaba?

Tamamen suçsuz değilim belki

onlar yürüyerek uzaklaşırken,

ben koşarak kaçıyor olabilirdim.

Önce ben gitsem, daha kolay olacaktı sanki…

Bazen de şöyle oldu;

Onlar gitmek istedi, ben de ardına kadar açtım kapıları.

Bazıları için, geri döner diye kapıyı aralık bıraktım, bazıları da geri dönmesin diye kapıya bin kilit vurdum.

Biraz da suç bende,

hiç kimseye “gitme” diyemedim.

Bundan sonra da demeyeceğim biliyorum.

Herkesin sıklıkla kullandığı bazı kelimeleri, bazı cümleleri hiç kullanmadım ben.

Galiba birazdan fazla gururluyum ve bunun iyi bir şey olmadığını biliyorum fakat değiştiremiyorum.

Bana iyi gelmeyen şeylerden sıyrılmam gerektiğini de biliyorum ama gücümün yetmediği şeyler var;

kendim gibi…

Her şeyi bir kenara bırakıp hayatın bana verdiği güzelliklerle meşgul olmak istiyorum.

Bazen yetmiyor, ne yapsan da, kalbini teselli etmeye takatin yetmiyor.

Toparlamaya çalıştıkça dağılıyor her şey…

Belki de dağınık bırakmalıyım bir süre,

oluruna bırakmalıyım, biraz umursamamayı öğrenmeliyim.

-Afîfe ÖZTÜRK- 

2 yorum

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*